یادداشت ۲۳ (روز تئاتر دانشجویی)

یادداشت ۲۳ (روز تئاتر دانشجویی) از اردیبهشت ۱۳۸۵ همزمان با اتمام نهمین جشنوارۀ تئاتر دانشگاهی ایران، مجمع کانونهای تئاتر دانشجویان سراسر کشور هفتم اردیبهشت را به عنوان روز تئاتر دانشگاهی اعلام کرد و تصمیم گرفتند که آن را به تصویب شورای انقلاب فرهنگی برسانند. هم اکنون بعد از بیست سال اگرچه این مناسبت هنوز در تقویم کشور هیچ جایگاهی ندارد و مضبوط نیست، اما دانشگاهیان همچنان از هفتم اردیبهشت با عنوان روز تئاتر دانشجویی یاد می کنند. مناسبتی که برای هفتم اردیبهشت در تقویم مصوب کشور ثبت شده، روز ایمنی حمل و نقل است که می بینیم آن هم تنها در حد یک نام باقی مانده، چنانکه اگر ایمنی ای در کار بود همین دیروز بندرعباس به آتش و خون کشیده نمی شد و در بندر رجایی این همه کشته و زخمی بر جای نمی ماند. روز تئاتر دانشجویی نیز جدا از اینکه در تقویم کشور جایگاهی ندارد، تنها در حد یک نام باقی مانده و از سوی دولت به آن وقعی نهاده نمی شود. تئاتر دانشگاهی در تمامی جوامع پیشرفتۀ جهان از جایگاهی ویژه و رفیع برخوردار است. تئاتر دانشجویی یکی از دروازه های مهم و اصلی ورود به تئاتر حرفه ای است. کسانی که این رشته را به عنوان تحصیلات خود بر می گزینند اغلب دغدغه ای خاص برای آن دارند و می باید در جشنواره های تئاتر دانشجویی بستری بیابند تا هنر خود را به صاحبنظران عرضه کرده و چه بسا ره صد ساله را یکشبه بپیمایند. تئاتر دانشگاهی ایران از پتانسیل های شگفت انگیزی برخوردار است و گاه و بیگاه استعدادهای نابی در آن بروز می کند، اما افسوس که این جوانان مستعد به حال خود رها می شوند و اغلب ره به جایی نمی برند. در کشوری که اقتصادش ویران باشد، این همه کم توجهی و بی مهری به هنر در معنای عام و هنرهای نمایشی به طور خاص عجیب نیست. وقتی هرم مازلو در جغرافیایی این چنین در هم کوبیده شده باشد، دغدغه های مردمانش هم حالت طبیعی خود را از دست می دهد، تا چه رسد به دغدغه های دولتش که خود عاملی بر ایجاد همین بحرانهای اقتصادی است. وحید عمرانی (عضو کانون جهانی منتقدان تئاتر) تئاتر و سینما...