یادداشت (9)

«سینماگر؟! تئاتری؟! هنرمند؟!»

در فضای هنری کلان شهری همچون اصفهان به نسبت اندازه و ابعاد خانوادۀ هنر، افرادی نسبتاً کثیر وجود دارند که تحت نام و عنوان هنرمند خود را معرفی می کنند. اگر اندکی در روند فعالیت این قبیل افراد دقیق شویم متوجه می شویم که کار آنها تنها شرکت کردن در جلسات مختلف است و اظهار نظرهای سلیقه ای کردن دربارۀ اموری که در آنها هیچ فعالیتی ندارند و تنها ناظرند؛ یعنی عملاً هیچ فعالیت هنری انجام نمی دهند. نه تئاتری بر صحنه می برند، نه فیلمی می سازند، نه متنی می نویسند، نه نقدی می نویسند و نه حتی نمایشگاهی بر پا می کنند.

برخی از آنها فعالیت هایی در سال های دور داشته اند اما هم اکنون منفعلند و برخی حتی همین را هم نداشته اند و تنها با دیده شدن در هر فضای هنری به کرّات قصد دارند تا جامۀ گشاد هنر را بر اندام خود راست گردانند و از این منظر برای خود وجهۀ هنری بتراشند. اصفهان هم اکنون با تمام محدودیت هایی که به دلایل معلوم با آن برای فعالیت های هنری و به ویژه هنرهای نمایشی روبروست نیازمند فعالیت مدام و شبانه روزی است. نیازمند همکاری هنرمندان قدیم و جدید است، نیازمند تلفیق تجربه های گذشته با کشفیات نوی جوانان، نیازمند همدلی و شور کار کردن. اما بر خلاف این نیازها فضای یأس و دلمردگی را می توان حس کرد.

گروهی دیگر نیز اقتصاد را پایه، انگیزۀ اصلی و هدف غایی برای فعالیت در فضای هنر قرار داده اند و دانسته یا ندانسته موجب رکود و عقب گردی قابل توجه در این مسیر گردیده اند. نسل هنرمندان اصیل گذشته رو به خاموشی است و با این همه جنس تقلبی در بازار هنر، گوهریان و جواهرشناسان این وادی را تا به حال چنین دلزدگی و ملالی حاصل نشده بوده است. حال باید دید که این زوال کی رو به تعالی می گذارد که در نظام این دنیا هر قعودی را صعودیست و در پس هر فرودی، اوجی.

وحید عمرانی

تئاتر و سینما...