در احوالات سی و هفتمین دورۀ جشنوارۀ تئاتر فجر

«حضور چشمگیر گروه های تئاتر دانشجویی»

اتفاقی که برای جشنواره تئاتر فجر افتاده از دیدگاهی شبیه به اتفاقیست که از لحاظ درصد جنسیت ها در دانشگاه ها افتاده است. هم اکنون بیش از دو دهه است که در بخش قابل توجهی از رشته های دانشگاهی به ویژه علوم انسانی شاهد رشد چشمگیر خانم ها و کاهش به وضوح دانشجویان پسر در دانشگاه ها هستیم. بسیاری از آقایان به این نتیجه رسیده اند که با وجود صد هزار phd دکترای بیکار در کشور و بسیاری از معضلات دیگر، ادامه تحصیل نمی تواند نقشی در بهبود وضعیت آینده شان داشته باشد، بنابراین ترجیح می دهند که به دانشگاه نیایند و از همان اول به دنبال کار و کاسبی بروند. اما خانمها به دلیل مضیق های فرهنگی، مذهبی و عرفی جامعه چون به دنبال پایگاهی در خارج از خانواده می گردند و با توجه به اینکه مسائل اقتصادی بسیاری از آنها هم از طریق خانواده تامین میشود، بنابراین می آیند و دانشگاه ها را پر می کنند. حالا میتوان جشنواره تئاتر فجر را دانشگاه فرض کنیم، گروه های تئاتر حرفه ای را پسران فرض کنیم و گروه های تئاتر دانشجویی را در جایگاه دختران متصور بشویم. گروه های تئاتر حرفه ای به اسم و رسم خود رسیده اند، شناخته شده اند و از طرفی با ناهنجاری هایی از قبیل توقیف تئاترهایشان در جشنواره که سابقه دارد و تکرار شده مواجه شده اند، دیگر چه انگیزه ای ممکن است برای شرکت در جشنواره داشته باشند؟ اما گروه های دانشجویی در آغاز راهند و جویای نام و با کنار کشیدن و بی انگیزگی گروه های حرفه ای تئاتر، فرصت بیشتر و ساحت گسترده تری برای حضور در جشنواره فجر می یابند و چنان که در جشنواره امسال می بینیم حضوری پر رنگ تر و پر تعدادتر دارند.

وحید عمرانی (عضو کانون ملی منتقدان تئاتر ایران)

تئاتر و سینما...